Ofis Ev İşleri

Tek cümleyle: Birinin notları alması, partiyi planlaması ve yeni işe alınanı işe alıştırması gerekiyor, ve bu asla takviminde “gerçek iş” için yer olan kişiye verilmiyor.

Diğer adları / ilgili terimler: Terfi getirmeyen görevler, düşük terfi potansiyelli iş, ofis annesi görevleri, görünmez emek, ücretsiz destek işi.

Nedir

Yapılması gereken ama hiç sayılmayan iş.

Ofis ev işleri, orantısız şekilde kadınların, ücretsiz, kredisiz, terfi getirmeyen destek görevlerine varsayılan olarak atandığı kalıbı tarif ediyor: not tutma, programlama, etkinlik planlama, yeni işe alınanları işe alıştırma, mentorluk, “ofis annesi” görevleri, diğerleri ise bu kategoriden tamamen korunup sadece görünür, terfi getiren çıktı üzerinden değerlendirilirken. Terim, Sheryl Sandberg ve Adam Grant’in 2015 tarihli New York Times yazısıyla popüler hale geldi; yazı, kadınların iş yerinde “daha çok yardım ettiğini ama bu yardımdan daha az fayda gördüğünü” savundu. Hakemli araştırmaya dayanıyor: Linda Babcock, Maria Recalde, Lise Vesterlund ve Laurie Weingart’ın American Economic Review’da yayımlanan 2017 tarihli makalesi, kadınların terfi getirmeyen görevlere erkeklere göre daha sık gönüllü olduğunu, bu görevleri üstlenmelerinin daha sık istendiğini ve bu talepleri daha sık kabul ettiğini buldu; bunu kısmen, sadece isteyen kişinin değil, tüm grubun paylaştığı, kadınların “evet” diyeceğine dair ortak bir beklenti yönlendiriyor. Babcock, Brenda Peyser, Vesterlund ve Weingart’ın 2022 tarihli The No Club: Putting a Stop to Women’s Dead-End Work kitabı, bu araştırmayı, kalıbı bu kadar maliyetli kılan birikimli aritmetiğe genişletiyor: terfi getirmeyen bir görev, tanımı gereği, kuruma önemli olan ama onu yapan kişiye hiçbir şey kazandırmayan bir iştir, bu yüzden ona harcanan her saat, bir terfinin gerçekten gerektirdiği görünür geçmişi inşa etmeye harcanmamış bir saattir. Bu, bir iş arkadaşının belirli bir fikrinin ya da katkısının tek bir kez sahiplenilmesinden farklı olarak, terfi getirmeyen emeğin tüm bir kategorisi boyunca yapısal, kategori çapında bir görev dağılımı kalıbı.

İş yerinde nasıl görünür

Öncesi: Güvenilir olduğu için sık sık övülen güçlü bir performans sergileyen, herkesin güvenebileceği kişi.

Olay: Terfi kalibrasyonunda, onun adına gösterilen katkılar işe alıştırma, etkinlik planlama, not tutma. Terfi, bizzat kendisinin işe alıştırdığı meslektaşına gidiyor.

Sonraki ay: Kendisinden yeni yöneticisini işe alıştırması isteniyor.

Aslında nasıl gelişir

1. İlk evet. Yetkin bir kişi bir kez not tutmaya evet der. Babcock’un araştırması bunun rastgele olmadığını buldu, grup zaten belirli kişilerin, orantısız şekilde kadınların, evet diyeceğini bekliyor, bu yüzden ilk talep tahmin edilebilir bir hedefe düşer.
2. Varsayılan sertleşir. O andan sonra başkaları tarafından gönüllü gösterilir, genelde övgüyle sarmalanmış halde, “bunda çok iyisin”, rehberin Üstü Kapalı Çerçeveleme / Mikro Konumlandırma maddesinin belgelediği taktiğin yumuşak bir kuzeni.
3. Takvim ayrışması. Saatler terfi getirmeyen görevlere akarken, benzer işi yapan meslektaşlar aynı saatleri görünür çıktıya harcıyor; bazı meslektaşlar aynı işleri Silahlandırılmış Beceriksizlik yoluyla tamamen atlatıyor.
4. Değerlendirme açığı. Değerlendirmeler sadece terfi getiren çıktıyı ölçer, bu yüzden destek işi ya görünmezdir ya da “yeterince stratejik değil” diye bir kenara itilir; doğrudan bir savunma olarak bkz. Kaydı Kendin Oluştur / İşini İnkâr Edilemez Kıl.
5. Kariyer ayrışması birikir. Terfi zamanlamasındaki farklar yıldan yıla gerçek unvan ve maaş farklarına dönüşür, ve en güvenilir destek işini yapan kişi genelde onu yapmaktan en az vazgeçilebilecek kişi haline gelir.

Neden yapıyorlar

Bu görevler gerçekten yapılması gerekiyor, ve kurumlar, kimin güvenilir olduğu için sessizce bir kariyer bedeli ödediğini incelemeden, daha önce evet demiş olan ya da daha şefkatli ve toplumcu olarak kalıplaştırılan kişiye varsayılan olarak yöneliyor. The No Club’ın pratisyenlere yönelik çerçevelemesi, altta yatan aritmetiği açıkça ortaya koyuyor: terfi getirmeyen bir görev, neredeyse tanımı gereği, onu yapan kişinin kariyer sermayesini kurumun rahatlığıyla takas ediyor; ilk bir evet fark edilip hatırlandıktan sonra hep aynı kişilere düşmesinin sebebi de tam olarak bu.

Kendini nasıl korursun

Güvenilirlik sessizce sana mal oluyor. Görevleri kaydet ve döngüye alınmaları için ısrar et.

• Üstlendiğin terfi getirmeyen görevlerin sürekli, tarihli bir kaydını tut, böylece kalıp bir performans değerlendirmesinde görünür olsun, hafızada görünmez kalmasın.
• Nötr, özür dilemeyen bir “hayır” ya da bir yönlendirme pratiği yap (“bugün not tutamam, sırayla mı yapsak”), görevi varsayılan olarak üstlenmek yerine.
• Bu görevlerin kim istekli görünürse ona düşmesi yerine açıkça, sırayla atanması için ısrar et.
• Yöneticilere terfi getirmeyen işin terfi ve değerlendirme kriterlerine girip girmediğini doğrudan sor, girmiyorsa neden hâlâ aynı kişilerden isteniyor diye sor.

Çapraz bağlantılar: Silahlandırılmış Beceriksizlik, diğerlerinin aynı görevleri nasıl atlattığı; Kaydı Kendin Oluştur / İşini İnkâr Edilemez Kıl, görünürlük karşı hamlesi; Kredi Hırsızlığı / Fikir Sahiplenme, destek işinin başkasının zaferini mümkün kıldığı bitişik kayıp; Memnun Edici, varsayılana en sık yakalanan profil; Üstü Kapalı Çerçeveleme / Mikro Konumlandırma, atamanın genelde sarmalandığı övgü.

Kaynaklar:

• Babcock, Recalde, Vesterlund, Weingart (2017), “Gender Differences in Accepting and Receiving Requests for Tasks with Low Promotability,” American Economic Review, 107(3), 714-747, hakemli temel çalışma.
• The New York Times: “Madam C.E.O., Get Me a Coffee”, Sandberg ve Grant’in “ofis ev işleri” terimini popülerleştiren yazısı.
• Babcock, L., Peyser, B., Vesterlund, L., & Weingart, L. (2022), The No Club: Putting a Stop to Women’s Dead-End Work, Simon & Schuster, aynı araştırmacıların terfi getirmeyen iş ve onun birikimli kariyer bedeli üzerine pratisyenlere yönelik ele alışı.
• Lean In: “Madam C.E.O., Get Me a Coffee”, aynı argümanın pratik rehberlikle birlikte yeniden yayımlanmış hali.

Etiket notu: Karma, ve güçlü bir tanesi. Terim gazetecilik yoluyla popülerleşti, ama eşitsiz görev dağılımının gerçek mekanizmasını belgeleyen gerçek, hakemli bir ekonomi çalışmasına ve aynı araştırmacıların bu kalıp üzerine sonraki kitap uzunluğundaki ele alışına dayanıyor; bu da ona akılda kalıcı bir ifadenin ötesinde gerçek akademik destek sağlıyor.